تعهدات اعطا کننده ی فرانشیز

 

1-   اعطای امتیاز: اصلی ترین تعهد اعطا کننده ی امتیاز، اعطای امتیاز قانونی، مشخص و بدون مشکل به گیرنده ی امتیاز است. حقوقی که اعطا می شود، باید به طور قانونی ثبت شده باشد و اعطا کننده ضامن اعتبار این حقوق است. این انتقال همچنین حق استفاده از این امتیازات و حقوق را نیز در بر می گیرد. این قید برای جلوگیری از بروز تفاسیر و اختلافات احتمالی لازم است.

2-   انتقال دانش تجربی و فنی: این تعهد در واقع مکمل وظیفه ی قبل است. انتقال امتیاز بدون انتقال تجربیات و دانش فنی در خصوص موضوع فرانشیز بی فایده است و اگر قرارداد فرانشیز فاقد قید انتقال تجربیات و دانش تجربی باشد، قرارداد لغو و غیر قابل اجرا خواهد بود. گیرنده ی امتیاز بر پایه ی این دانش و تجربه ساختار عملیاتی خود را بنا کرده و به پیش می برد.

3-   مشاوره و یاری رسانی: اعطا کننده ی امتیاز موظف است در طول حیات قرارداد( قبل از شروع به کار تا هنگام فسخ قرارداد) گیرنده را در زمینه های مختلف مربوط به فرانشیز مورد مشاوره قرار دهد. این مشاوره امور متعددی، ازجمله مسائل بازرگانی، فنی، تکنولوژیک، بازاریابی، حقوقی و ... را در بر می گیرد. همچنین وی باید از کمک رسانی به گیرنده در شرایط عادی و به ویژه در شرایط بحرانی کوتاهی نکند؛ برای مثال، در یافتن محل مناسب برای فعالیت، یا در ایجاد ساختار فعالیت، به او کمک کند، یا در شرایط فورس ماژور فوراً تشکیلات وی را یاری نماید.

4-   حفظ انحصاری گیرنده ی امتیاز: هدف گیرنده ی امتیاز از ورود به شبکه ی فرانشیز، منفعت و سود بری است و این مهم در صورت انحصاری نبودن فعالیت وی محقق نمی شود. معمولاً تمامی قراردادهای فرانشیز به صورت انحصاری منعقد می شوند و اعطا کننده ی امتیاز متعهد می شود که در سرزمین مورد عمل گیرنده ی امتیاز به شخص دیگری فرانشیز اعطا نکند. انحصار گیرنده ی امتیاز گاهی فعالیت اعطا کننده ی امتیاز را نیز در بر می گیرد و وی نمی تواند در درون سرزمین مورد عمل گیرنده مستقلاً( در حیطه ی مربوط به فرانشیز اعطا شده) فعالیت کند.

منبع:

باباپور, م. (1384). تاریخچه ی فرانشیز. حوزه و دانشگاه, 61-80.