به طور معمول انواع فرانشیز را در سه گروه عمده طبقه بندی می کنند:

 

1-    فرانشیز صنعتی: که برای تولید و ساخت محصولات مختلف صنعتی به کار برده می شود. در این شیوه یک تولید کننده ی بزرگ با اعطای امتیاز و انتقال دانش فنی و تکنولوژی به یک تولید کننده ی دیگر اجازه ی ساخت محصولاتی مشابه محصولات خود با همان کیفیت، شکل و ... را می دهد. این دسته از فرانشیز ها معمولاً تحت عنوان قراردادهای انتقال تکنولوژی قرار دارند.

 

2-    فرانشیز توزیعی: که خود به در گروه بزرگ تقسیم می شوند:

الف) فرانشیز تولیدی- توزیعی: در این شیوه، اعطا کننده ی امتیاز، خود تولید کننده ی محصولاتی است که توسط توزیع کنندگان، که در واقع شبکه ی فرانشیز وی را تشکیل می دهند، به فروش می رسد. در این روند، توزیع کنندگان معمولاً دارای مهارت ها و آشنایی های خاص با محصولات مورد نظر هستند.

ب) فرانشیز توزیعی: در این شیوه، اعطا کننده ی امتیاز خود تولید کننده ی محصولاتی نیست که گیرندگان امتیاز از وی به فروش می رسانند، بلکه محصولات مختلف را از تولید کنندگان مختلف خریداری و در یک شبکه فرانشیز توزیع، که خود ایجاد نموده، پخش می کند. کلیه ی گیرندگان امتیاز در این شبکه، از روش و شیوه ی واحدی تبعیت می کنند و تحت مدیریت عالی اعطا کننده ی امتیاز، از استانداردها، علایم، دکوراسیون و ... یکسانی استفاده می کنند.

3-  فرانشیز خدمات:

در این روش، گیرنده امتیاز تحت نام یا علامت تجاری یا سمبل اعطا کننده امتیاز، اقدام به ارائه ی فعالیت های خدماتی از قبیل هتل داری یا رستوران می کند و در این راه از روش وشکلی که اعطا کننده ی اصلی به کار می برد استفاده می نماید؛ برای مثال، نام، شیوه ی پخت، مواد، شکل ظروف و روش ارائه ی غذا در کلیه رستوران های یک شبکه فرانشیز، مانند یکدیگر است.

منبع:

باباپور, م. (1384). تاریخچه ی فرانشیز. حوزه و دانشگاه, 61-80.